Yeter Şiiri - Birkan Demirci

Bir kuş sesine muhtaç kalmışım yeniden,
Rüzgâr bile uğramıyor pencereme.
Kimse bilmez gönlümdeki bu ağır yükü,
Sen dokunsan yeter…

Sükût dediğin bir çığlık aslında,
İçime çöken akşamların gölgesi.
Bir bardak çayın dumanında bile
Sen koksan yeter…

Yollar uzadıkça içimin gurbeti çoğalır,
Adımlarım yokuş, nefesim dar.
Her dönemeçte gözlerin çıksa karşıma,
Bir selam versen yeter…

Bendeki yorgunluk kader çizgisi gibi,
Sende ise hep bir ince tebessüm.
Dünyanın hengâmesinden vazgeçtim çoktan,
Bir gülüşün bana dünyalar kadar yeter…

Kimseler anlamasa da sızımı,
Geceler boyu seni düşleyen gönlümün hâlini…
Hiç anlatmasan bile, gözlerinden duysam
Senin için saklandığımı…
Bilmen yeter…

Bir gün ansızın duysan dağıldığımı,
Kırılıp ufalandığımı kendi sessizliğimde…
Yüreğinde bir ürperti olup çıkıp gelsen,
Omzuma konan bir serçe gibi.
Titresen yeter.