Sizi her akşam dinlemeye mecbur muyum?
Yine doluştunuz arka koltuklara birer ikişer,
Harala güreledir gidiyorsunuz işten eve.
Hani sohbetiniz güzel olsa katılsam,
Kulak versem doyamasam dinlemekten.
Keşkelerim olmasa mesela, ne çok isterdim!
Tatsız bir konuşmaya istemeden ortak ediliyoruz,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi
beğeniyle okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta