Ben hayatı babamdan öğrendim... Ben hayatı düşe kalka, zorlukları aşarak öğrendim... Hayatta kalmayı kavgalarda öğrendim... Kendimle kavga ederek olgunlaştım... İncinmişliği, çiy tanelerinin yaprağa sindiği gibi sindirdim... Alnımdan süzülen yorgunluk terini vicdanımın sesiyle sildim.. Ben hayatı içimdeki dip akıntılarından öğrendim... Ne zaman söz boğazda düğümlense, yüreğe kalemi sapladım.. Arındım, azaldım, yazdım... Derdimi yazdım, kendimi yazdım, dersimi yazdım... Ben hayatı yanımda hiç kimsenin kalmadığını anlayınca öğrendim... Ben hayatı kendi içimde kendimi kaybedince öğrendim... Şimdilerde düşmüşüm gecenin karanlık koynuna, yeşil bir nehrin gerdanında kendimi arıyorum...
Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi
Devamını Oku
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta