Tarifsiz bir ağrı çekiyordum ne zamandır!
Tarifsiz, tanımsız acılar cinnetinde, kendimi sevilmemişliklerim ile yaralıyordum.
Bileklerimden kendimi kötü anılarımla kestiğim bir gündü iyi anımsıyorum.
Ankara'nın kuzgun rengi mevsiminden
her hangi bir gündü aslında ama
bir kucaklayış bu kadar mı deniz olurdu bir kadına?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Teşekkürler efendim özlem Ayşe Çiçek Şiirleri sayfasından da takip edebilirsiniz
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta