Hüzünlerin kentiydi gökyüzün!
Bir tohumluk sözcükle
vurgun ektin düşüncelere.
Yalnız
medeniyetlerin eteğinde döner hayat.
Tutsağı olduğun özlem
eskimiş eylül kadehlerinde başlar.
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
Devamını Oku
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta




Aşk tohumunun düştüğü toprak (ya da yürek) kırk kere nadas olsa bile o tohum her an boy verip yeşillenmeye hazırdır....
Kaleminize sağlık sayın Sevilay Çartık.... Kutluyorum güzel çalışmanızı...
Zor soru...
Aşk dediğimiz sökülünce yerinden, yeniden nasıl yeşersin!
Üstelik farklı iklimlere, farklı diyarlara doğru ise ayrılık...
Tohum..
Öz..
Sağlam ise...
Elbette yeniden ekilebilir gönüle..
Ve yeşerir baharla..
Ne güzeldi..
Tebrikler Sevilay Hanım..
Tebrik ediyorum
Sevilay hanım
Kutluyorum sizi.
Selam ve hürmetle...
Bu şiir ile ilgili 23 tane yorum bulunmakta