Yeşeren Umutlar Şiiri - Mesut Yüksel

Toprağa atılan buğday tohumu,
bir çiftçinin dualarında doğan sessiz bir yıldızdır.

Tarlalar, insanlığın ortak emeğinin mabedidir.
Ekilir, sabrın kutsal terleriyle sulanır,
tabiatın sonsuz kollarında büyür ekinler.

Altın başaklar, doğanın cömert bağrından yükselir;
inciden ezilmiş beyaz una dönüşür.
Her tanesi bir umut masalı,
her tanesi bir hayat yeminidir.

En kutsal ve eşsiz yemek olarak,
doyurur milyonlarca aç insanı.
Yazılır her lokmada kahramanlık destanı:
emek ve terin ulvi birleşimiyle.

Her başak, sonsuzluğa açılan bir yol,
toprağa yazılmış bir aşk mektubudur.

Her yeni sürgün, bir sıcak ekmektir,
Afrikalı bir açın avuçlarında.

İnsanlığın ortak mirasıdır bu:
kadim tarım kültürü, yaşamın özü.

Halen ekiyor yeni umutları,
yeni yaşamları, yeni tohumları…

İnsanlığın bağrında,
son filiz kuruyuncaya dek,
yaşatacak bu sonsuz döngüyü.