Yeryüzüne Kırık Bir Bildiri

bu ülke
sesini kaybetmiş bir davul.
vurdukça
içi boşalıyor.

sokaklar —
ayak sesleriyle değil,
suskunlukla dolu.

herkes
kendi gölgesinin altında
yavaşça soluyor.

bir kadın geçiyor:
omuzlarında iki torba ekmek
ve bir ömürlük yorgunluk.

kimse dönüp bakmıyor artık
kimse kimseye benzeyemediği için.

bir çocuk
kırmızı bilyesini düşürüyor.
bilye yuvarlanıyor
yuvarlanıyor
sonunda bir çukurda kayboluyor.
çocuk bakıyor, anlamıyor.

bizim de hikâyemiz böyle değil miydi?
yuvarlanmak, kaybolmak,
bir çukurun karanlığında adını unutmak.

savaşların gölgesi
paslanmış bir bıçak gibi
kesiyor şehrin nefesini.

gazeteler
aynı cümleyi her sabah
yeni bir başlıkta saklıyor:
“bir şey olmadı, devam edin.”

biz devam ediyoruz.
çünkü insan dediğin
çoğu zaman
unutma mecburiyetindedir.

ben ise bugün
dilimi temizledim.

acı
hala orada duruyor,
ama –
artık saklanmıyor.

şimdi biliyorum:
insan
kendi kendine karşı çıktığı gün
yeryüzüne biraz daha benziyor.

bu şiir
bir ilan değildir.

bu şiir,
kırık bir bildirinin
son kalan nefesidir.