Yenilmiştin.
Beni bulduğunda göç yorgunuydun.
Yerlerin dibine batmıştı duyguların
İlerlemeye korkuyordu sanki adımların.
Öylesine çaresiz görünüyordun ki
Tutup çıkarmak istedim o çukurdan
Gücümü gücüne katıp çektim ellerini acıdan.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta