Yerin Dibine Batsın... Şiiri - Mecit Aktürk

Bu demde geçer akçe, gönül kırmak, yıkmaksa
İstemem böyle pâye; yerin dibine batsın...
Gâye şu gökkubbede hoş sadâ bırakmaksa
Insan ister ki diller güzel şeyler anlatsın.

Kimi, satar nefsine irâde ve aklını
Bozar harfi, heceyi, kelimenin şeklini
Çoktan yapmıştır, bilmez, cehenneme naklini
Aldırma, gülüpte geç; Hakk'ka havâle yetsin.

Haddini bilen kişi, kimseye vurmaz yafta
Rabb'imizin rızası, tövbe edeni afta
Hedef; edep bilenle, buluşmak aynı safta
Varsın, arsız sözünü her dem ağuya katsın.

Kimi, çamur atarak gönülleri yaralar
İmâ ile fitneye nice kapı aralar
Kimi, kara kalemle insanları karalar
Sabır güzel haslet de; sabırsız olan ne'tsin?

Gözü olan görüyor, ak desen de siyaha
Sebep aramak niye, işlenen her günaha?
Acından ölse insan, "onur" konmaz tezgâha
Bu çağda mübah deyip, satan olursa satsın.

Ey Gafil! Hiç kaçış yok! Toprak her ten'e sine
Kendine gel! Toparlan! Kâhyalık etme kine
Niyetin hasat ise, özen göster ekine
Bırak da şu İblisi, biraz azabı tatsın!