Bir resimle başladı bu hikâye;
Hayal kadar gerçek, masal kadar hüzünlü...
Bir çift göz ki;
Keder bulutlarında boğulmuş,
Lakin inadına gülümseyen.
Kayboldum hülyanın en derininde,
Ağulu bakışların korunda eridim.
Kendime bir boşluk,
sığınacak bir yer aradım;
Gözlerinde yer yoktu...
Sözleri vardı...
Ruhunda kopan fırtınalara eş şiirleri.
Her mısrasında mağrur bir isyan,
İsrafil’in Sûr’undan yankılanan bir sayha...
O sessiz çığlıklar gizliydi,
Kor gibi yanan her satırın izinde.
Bir nefeslik boşluk,
bir "noktalı virgül" aradım;
Sözlerinde yer yoktu...
Çok yaralıydı ruhu;
Yarası benimkiyle denk, acısı kardeş...
Durmadan kanıyordu,
Görünmez sargıların o sağır sessizliğinde.
Lime lime olmuş gönül defterinde,
Sığınacak tek bir sayfa aradım;
Yüreğinde yer yoktu...
Hiçbir şeyinde yer yoktu bana.
Ve sonunda olması gereken oldu;
Başlamadan nihayete erdi bu hikâye.
Şiirlere konu olacak bir öykü,
Yahut dilden dile gezecek bir efsane değildi yaşadığımız...
Zira bu hayatta bile,
Bize yer yoktu...
Kayıt Tarihi : 11.8.2022 10:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
