Yenilmenin Ağır Huzuru

Bu uykusuz üçüncü gecede,
yine geldim içimdeki karanlığın tam ortasına.
Senin adın,
söylerken bile göğsüme çöken
bir taş kadar ağır artık.
Aşkın unuttuğu yerlerde
ben hâlâ seni hatırlıyorum—
bu bile kendi başına bir yenilgi.

Ama bazı yenilgiler vardır,
insanı büyütür.
Ağlamak gibi,
susmak gibi,
yüreğini saklarken cesur olmak gibi.
Ben seni öyle sevdim işte:
Kimseye anlatılmayan,
kimsenin duymadığı bir iç çekişe benzer
mahrem bir inatla.

Şimdi düşünüyorum da…
Kalbim belki de doğruluğunu kanıtlamaya çalışan
yorgun bir mahkeme.
Tanıklar sustu,
yıllar gitti,
sözler elimde kırıldı.
Geriye yalnızca sen kaldın,
bir de içimde büyüyen
o tuhaf huzursuzluk:
Kaybettiğimi bile bile sevmek.

Yeşil gözlerin—
evet, yine dönüyorum oraya—
bir halkın bütün dertlerini sırtlamış gibi
bakıyordu bir zamanlar.
Öyle bir bakıştı ki o,
insanı kendine çekerken
kendi içine düşürüyordu.
Şimdi o gözler uzakta;
belki daha da güzeldir,
belki hiç hatırlamıyordur beni.
Ama mesele bu değil.

Mesele şu:
Bazı aşklar insanın alnına yazılmaz,
yüreğine oyulur.
Silinmez,
kapanmaz,
akmaz—
sadece durur.
İçinde taşır durursun;
bazen sızlar,
bazen küser,
bazen de hiç yokmuş gibi davranır.

Ben seni öyle bir yerden seviyorum işte—
Dünya değişse de orası değişmez.
Her şey yıkılsa bile orası ayakta kalır.
Bazen kendime kinleniyorum
bu kadar tutunabildiğim için;
bazen de alnımı göğe dayayıp
“iyi ki” diyorum.

Çünkü biliyorum:
Aşkta bazı gerçekler
kimsenin duymadığı bir törenle
insanın içine kazınır.
Sen de bende öyle kaldın.

Bu yüzden,
gelmeyişini artık bir sitem gibi değil,
kabullenişin ağır huzuru gibi taşıyorum.

Ve fark ediyorum ki:
Gelmemen,
yokluğunun her gün yeniden doğması,
sesinin yıllar sonra bile
bir mısra gibi içimde yer etmesi—
bunların hepsi
senin en büyük dönüşün aslında.

Bu yüzden söyleyeyim:

Sen gelme.
Ben seni gelmeyişinle tamamlıyorum.