Yeniden sevmek üzere Şiiri - Mesut Özdem ...

Hep umutla bakmıştım hayata, her köşe, her an bir ışık olur diye… Oysa hayat sessiz sessiz sarsıyor insanı, en sağlam sandıklarımızı bile yıkıyor. İnandığım her şey bir bir dökülmüşken elimden, hangi dost kalmış, hangi sevgili... Hepsi birer gölge gibi geçti önümden. Ve ben hâlâ inatla, hâlâ güvenmeyi denedim.

Sevdim, çok sevdim. Kendi yüreğimi açtım dünyaya. Ama her açtığım kapıdan bir parçam eksik çıktı dışarı. Umutlarım birer birer uçuverdi ellerimden, hayallerim yavaşça söndü gecenin koynunda. Zaman mı kayıp, yoksa ben mi çok saf… Bilmiyorum. Sadece biliyorum, kimi sevdikçe kırıldığımı, kimi bekledikçe kaybolduğumu.

Geceler uzun ve sessiz... Hep kendi gölgemle sohbet ettim. “Ne kaybettim ki?” derdim bir zamanlar… Şimdi anlıyorum ki kaybettiklerim saymakla bitmez: İnanmayı kaybettim, sevmeye olan cesaretimi, ve belki en çok kendime olan güvenimi.

Ama hâlâ umut var mı? Evet… Hâlâ var. Belki bir gün doğru insan gelir, belki de doğru zaman… Ve ben yeniden açarım yüreğimi, ama artık temkinli, ama hâlâ sevgiyle.

Sevmek bazen acı verir, ama sevmemek en büyük yalnızlıktır. O yüzden bekleyeceğim, öğreneceğim. Ve belki bir gün, kırk kere düşünmeden, bir kere ama tüm kalbimle seveceğim.

Ve işte o zaman, gidenlerin, kaybettiklerimin, kırıklıkların ve acıların hepsi sadece birer hikâye olacak. Ben ise, bütün yorgunluğuma rağmen, yeniden seveceğim.