Yeniden Doğuş Şiiri - Ayhan Yaymaz

​Ne serçeyim kanadı kırık,
Ne güvercinim gözü açık;
Zümrüd-ü Anka’yım...
Ölüp ölüp yeniden dirilmeye alışık.

​Yandıkça güçlenen bir çelik gibi,
Suskunluğumda saklı bin asrın izi.
Kibrin aynasını vurdukça taşa,
Yıktım içimdeki o sahte denizi.

​Sabırla çiğnedim en sert taşları,
Kurumaz bilirim gönül yaşları.
Artık ne bir bekleyiş ne de bir umut;
Kendi göğümde selâmlarım ufukları.

​Yedi kat göğü aşsa da çığlığım,
Toprağa karışmadan dinmez varlığım.
Zamanın çarkında ince bir sızı,
Küllerimden taşar sonsuz varlığım.