Siliyorum kitap tozlarını raflardan
Kaldırıyorum yıkılmış umut duvarlarını
Yükseklerden bakamıyorum insanlara
Bu şehir hep hızlı değişiyor;
İçim dışım kadar hızlı değil
Şehirler nedense çabuk dönüyor
Hevesleri kalplerde kırıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta