karanlıktı
ve içimde sarhoş bir hoş düşünceler
karanlıktı ve oldukça yaralı olmaya başlıyordu sessizlık,
ve ne endisesi kalmıştı sensizliğin yada bensiz kalabilme endşelerinden ırak
huysuz bir hayat işte, sonu gelmeyecekmiş gibi
yada kendi sonumu hiç göremiyecekmişim gibilerle sıralanan
sıralı sırasız düşünceler.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




evet yenıden başlamalı herşeye umudumuzu yitirmeden kalemınız ışık bulsun ne güzel sözler harikasınız...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta