Yeni Şehir, Eski Yaralar

Eski bankta ölüm oturur sessizce,
Gölgeler uzanır, solgun ve bozuk.
Yapraklar düşerken adını haykırır,
Şehirden kaçan adamın içi ölür gizlice.

Yalnız bir fısıltı sürüklenir sokaklarda,
Kırık seslerle dokunur unutulmuş duvarlara.
Adam ağır ağır yürür kendi gölgesinde,
Şehir kadar soluk, sessiz, saklı ufukta.

Gökyüzünde sönmekte olan bir ışık var,
Yürür adam, ona doğru, yavaş ve yorgun.
Fakat onun kurtuluşu sessiz bir hayalden ibaret,
Yeni şehirde eski yaralarla,
Yeni şehir de eski yaralarla,

sarmaş dolaş...