Kapandıkça ardımda eski yollar,
Toz tuttu avuçlarımda sabır.
Gece uzundu, sesim dardı
Ama kalbim hep Sana bakar,
Bilirdim: Kilitler de Senindir, anahtar da.
Diz çöktüm eşiğinde sessizliğin,
Bir kelime yetti: Allah’ım…
Ne mal istedim ne ömür fazlası,
Sadece alnıma değsin diye umut,
Sadece helâlinden bir kapı.
Kırıldım, evet; ama kırık yerimden
Işık sızdı rahmetinle.
Ben düşerken dünya sustu,
Sen konuştun içimde,
“Sabreden yolunu bulur” dedin.
Bir kapı istedim;
Ardında huzur olan,
Kul hakkı taşımayan,
Nefsi değil, vicdanı büyüten,
Adı Sen olan bir kapı…
Bilirim, Sen kapatmazsın umudu,
Sadece olgunlaştırırsın bekleyeni.
Gecikme sandığım şey,
Meğer hazırlanışmış;
Ben kul olmayı öğrenirken.
Şimdi eşiğindeyim yeni bir sabahın,
Anahtar yok elimde, korku da yok.
Çünkü bilirim:
Kapıyı ben değil,
Allah açar.
Kayıt Tarihi : 22.1.2026 09:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!