YELKEN AÇTIM,YENİ UMUTLARA.!
.
Gecenin zifiri karanlığında başlamıştı,
O sağanak yağmur,
Hayallerimin üstüne..
Ve aniden,
Sel olup aktı içime
Soğudu, buz kesildi yüreğim,
İçimde ki volkanda söndü...
.
Artık...
Kalmadı hayattan hiçbir beklentim.
.
.
Ellerim...
Ellerim tir tir titriyordu,
Çözüldü...
Hiç açılmaz sandığım parmaklarım.
İşte o an...
Avuçlarımda sıkı sıkıya sarılıp,sakladığım,
Benim o renga renk umutlarım
Suya düştü..!
.
Bense...
Öylece baka kaldım arkalarından.
Uzatamadım...
Dermansız ellerimi.
Gözlerimin önünde..
Birer birer küçüldüler,
Görünmez oldular ufukta,
Yenik düştüler
Gerçeğin azgın anaforlarına.!
.
.
Ben..
Yine çaresiz...
Yine yelken açtım,
Vira Bismillah deyip..
Yeni hayallerimin peşine.
Pupa yelken...
Yol alırım okyanuslara,açık denizlere,
Yeni umutlara.!
Kayıt Tarihi : 6.9.2014 12:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İnsan, umudunu bir yittirmeye görsün... Her şeye Umut diye sarılmaya başlar... Sonra kaçışlar... Sonu gelmeyen kendin kaçışlar....
Hayatın, daluçlarına uzanan tek şeydir Umut! ....
Yaşamak, ayakta kalmak için insan, suya, nefes almaya, ekmeğe nasıl muhtaçsa eğer, umuda da öylesine muhtaçtır....
Her Ademoğlu ve Havvakızı, biraz Zümrüd-ü Ankaya benzer bir cihetler... Yıkılıp, yerlere düşünce, terkedilince, aldatılınca, bir toz tanesi gibi merdiven diplerine süpürülünce anlar kendinden başka daha yakını, anlayanı olmadığını... İşte bu algı, dirençtir... Kendini külünden yeniden yaratmanın direnci....
Ne mutlu Zümrüd-ü Anka olabilenlere.....
Saygı ve Selam ile....
TÜM YORUMLAR (18)