Yeliz Gözlerin Şiiri - Hüseyin Eroğlu

Melankolik takılıyorum bu günlerde
Serseri mısralar dökülüyor dilimden
Kuş sesleriyle hemhal oluyorum
Güneş, bir başka ısıtıyor ruhumu
Islanmak bile keyif veriyor artık
Şiir okumaya başladım yeniden
Gözümün değdiği her yerde varsın
Ya bir tebessüm, ya da... Yeliz gözlerin

İhtiyarlık şafağında kırılganlaştı içim
Olur olmaz ıslanmaya başlıyor gözlerim
Derinlere dalıyorum, sessiz, sakince
Yine en dertli türküleri mırıldanıyorum

“Başı pare pare dumanlı dağlar
Duman eylenir mi kâr olmayınca
Bana diyorlar ki gel gönül eyle
Gönül eylenir mi yâr olmayınca”

Yüreğim sızlıyor sokak lambalarında
Her ışıkta senin siluetin beliriyor
Rüzgâr, adını fısıldıyor geceye
Yıldızlar bile sana benziyor nedense
Şehir suskun... ben daha da sessiz
Kirpiklerimden süzülen hüzün
Bir hatıra gibi işliyor tenime
Nakış gibi dokuyorum bakışlarını
Yeliz gözlerinle devam ediyorum türküye

“Ben bu yaylalara yayla mı derim
Başı bölük bölük kar olmayınca
Ben bu güzellere güzel mi derim
Aslı Türkmen kendi Bey olmayınca”

Rüzgârla konuşmayı öğrendim
Kalbimin sessizliğiyle barıştım sonunda
Her solukta biraz daha senleyim
Senden kalanla biraz daha tamam
Bir patika var kalbimde, kıvrıla kıvrıla
Ve her kıvrımında Yeliz gözlerin parlıyor

İçimde kalan seni
Bir nehir gibi salıyorum
Ve o nehirde
Kendimi buluyorum yavaş yavaş
Bir sokak var, adımları seninle dolu
Her köşe başında seni çağırıyor taşlar
Bir yudum kahveyle düşüyorsun aklıma
Karanfil gibi, kokun sarıyor zamanı

Kalbimle konuştum, sende sustum biraz
Yalnızlık soluyor gecenin teninde
Sözcüklerim yükseliyor, bir dua gibi
Seninle tamamlanan eksik yanımda
Türküde değil, içimde yankılanıyorsun

“Aşağıdan gelir saçı sırmadan
Nere koyup gidem murat almadan
Verin hançerimi ben beni vuram
Ölüm hayırlıdır böyle durmadan”

Artık geceye bıraktığım her söz
Bir duaya dönüşüyor usulca
Ve sen, yıldızlardan düşen bir mısra gibi
Kalbimin içinde yankılanıyorsun
Yeliz gözlerinle başlıyor her sabah
Ve her bitiş, yine sana varıyor