Yegâne Şiiri - Yusuf Gargı

-YEGÂNE…

Bir sabahın serinliğinde, seninle uyanmak,
Camdan içeri süzülen ilk ışığa birlikte bakmak,
Dünyanın hâlâ dönüyor oluşuna hep beraber şaşmak…
Bunca mucize içinde hep bir elden nefes almak…
…yegâne.

Bir çocuğun cebinde sakladığı mermer,
Kırık bir oyuncaktan kalan son değer,
Yoksulluğun ortasında bile gülümseyen kader…
Umudu küçücük şeylerde bulmak…
…yegâne.

Bir şairin gecenin zifirisinde kelime araması,
Sessizliğin içinden bir anlam koparması,
Hiç tanımadığı kalplere ses bırakması…
Yalnızlığı şiirle bölmek…
…yegâne.

Bir dostun omzuna düşen yorgunluk,
Paylaşıldıkça hafifleyen o uzun soluk,
İki insan arasında kurulan görünmez ufuk…
Kalbi kalbe bağlayan bağ…
…yegâne.

Bir akşamüstü denize bakıp susmak,
Hiçbir şey söylemeden anlaşmak,
Dünyayı bir anlığına duruyor sanmak…
Sessizliğin diliyle konuşmak…
…yegâne.

Bir gün her şeyin geçip gittiğini bilmek,
Ama yine de bir çiçek, bir ağaç dikmek,
Toprağa küçük bir iyilik bırakıp gitmek…
Fânilik içinde iz bırakmak…
…yegâne.

-11 Mart 2026