Bir kadın eskiden yaşadığı evi taşlıyor ağlayarak
Kadınların taş olup oturdukları o yerlerde ben sana ev oldum
Herkesin toprağına gömülmek arzusu taşıdığı yas günlerinde
Mezarım da sensin evim de
Camı çerçeveyi kırsan da geçmeyecek tanıyorum bu acıyı
Kalbini tutuşturan bu koru
Yedi ırmaktan su taşısan söndüremesin
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta