En bitkin hallerimde tutunduğum bir daldı yazmak.
Bir eşi yoktu duygularımın
Başına buyruk bütün acıların içinden geçebiliyordum korkusuzca.
En büyük korkum ölçüsüz yazılan duygulardı
Başka bir ruhu kirleten bir mürekkepten öte olmalıydı yazmak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta