Yazıyorken hayatımı...
bazen hüzünlü, bazen komik, bazende olabildiğince suskun..
henüz hiç bir oyun bile kazanmadan...
kumbaramda birikmiş umutlarım...
içinde acı, yanlızlık dolu kaldırıma atılmış bir gazete sayfası
ya da
her bir sayfamın çevrilişindeki şefkate ve hoyratlığa aldırmadan...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta