Yazın Yağar Kar Başıma Şiiri - Hamit Atay

Yazın Yağar Kar Başıma

Yazın yağar kar başıma,
Güneş alnımdayken üşür içim,
Herkes denize koşarken
Ben gölgemde boğulurum.

Takvimler yalancı,
Mevsimler bana küs,
Bahar dediğin uğramaz kalbime,
Güz bile erken terk eder beni.

Bir gülüş beklerim,
Isıtır sanırım diye,
O gülüş de yarım çıkar
Tıpkı tutunmaya çalıştığım insanlar gibi.

Yazın yağar kar başıma,
Avuçlarımda erimez,
Çocukluğumdan kalan bir üşüme bu,
Ne soba ısıtır
Ne de bir “gel” sözü.

Kalabalıklar içinde
Mont giyer yüreğim,
Sözler ince, bakışlar soğuk,
Dostluklar mevsimlik.

Bir sevda düşer aklıma,
Adını anmam, donar boğazımda,
O gittiğinden beri
Temmuzlar bile Aralık bana.

Yürürüm uzun sokaklarda,
Gecenin ortasında gündüzü ararım,
Ay ışığı vurur omzuma
Ama içimde kar fırtınası.

Yazın yağar kar başıma,
Ben alışığım artık,
Herkes sıcaktan şikâyet ederken
Ben soğukla barışığım.

Çünkü bilirim,
Bu kar da erir bir gün,
Belki bir dizenin ucunda,
Belki samimi bir sesle.

O zamana kadar
Üşümeyi saklarım cebimde,
Şiir olur, söz olur,
Ve ben…
Yazın yağan karla yaşamayı öğrenirim.
Hamit Atay