Yazgı ve Kargı'ya Nazire

/Yazgı/

Ben ki, adı sanı bilinmeyen kitaplarda yazanım.
Her bir âşık okur: kendi karanlığını kusmak için.

Kök salar karış karış toprağa muntazam saçlarım;
Rüzgar uçar alem-i ruhaniye, benden kaçmak için.

Kalem titrer anne koynunda ve de son sayfada;
Silinse de satırlardan, edip direnir yazmak için!

Kaplanır ciltler kırmızıya, duvarıma asılır şahmeran.
Gaybı anlatır cem bakışlar, aksi celladından kaçmak için.

Şahsım meskun mahallere dadanan kılıksız karabasandır
Ve her bir kervan durur, haydutluğuma tapınmak için.

/Kargı/

Lânetlerle kuşatır afet-i azam, berduş gönülleri nagehan.
Didene mazhar kıl ruhumu, "derin ablukadan" sakınmak için.

Tutsakların yurtları olur sararmış sayfaları t'an eylenenin;
Aydınlığın berisinde kaldım saf karanlığını solumak için.

Mest-i cezb eylerken gönlümü yağmurlu bir gecede musiki,
Çıkıp yollara aradım dideler içinde bilmece, seni bulmak için.

Babam merhum ve anadan üryan bedenimi kefensiz yaktılar.
Savruldu küllerim doğduğum toprağa, zalim yargıdan kaçmak için

Sonbaharda yüzü kızaran yaprağa akıt ki gümüşten ibriğini,
Derdest edilsin damlalar, bari mürekkebimin utancını savmak için.