Bir uyku boyunca beklenen şafak
Gerçek seven neden hep küle döner
Zaman mekan yar dergahım aşk
Bir çift gözün hapsinde yaz güneşim
Hayatım meyilli yanarken ömrüm
Aşk oldu mu gönül de yeri dolmayan
İnsan hep kendine iyi geleni özler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta