Yaz Ey Kalem Şiiri - Erdal Balcı 2

Uçsuz bucaksız göklerde serbest iken,
Bir kafese hapsolmuş ruhumun halini,
Aşkın ateşiyle yanan gönlümü,
Hasretin gamında solan ömrümü,
Kırıldığım vakti bin parça olduğum hali,
Gönül bahçemde bülbül iken, kalbe batan dikeni...
Yaz ey kalem!
Yollarımı kesen karanlığı,
Zindana dönmüş gönül sarayımı,
Yıkılan umutlarımı, tükendiğim vakti,
Çektiğim sancılarımı, dostun yaptıklarını,
Solan yüzümü, biten sözümü.
Yaz ey kalem!
Yaz ki dünya duysun feryadımı,
Sustuğumda, sessiz çığlıklarımı,
Vuslatın hayaliyle geçen gecelerimi,
Yollanmamış yıpranmış, mektupta kalan son hecemi....
İçimdeki yaramı,
Gözlerimin kenarından akan yaşımı, biten nemi,
Açılmayan perdemi,
Yaz ey kalem!
Ben de göreyim, ben de bileyim.
Kaderin alnıma yazdığı, ölünce bitecek çilemi,
Ziyan olmuş dünleri, artık rtık gelmeyecek günleri,
Bitmeden bu nefesim, kesilmeden sesim,
Yaz ey kalem! ben de bileyim.
Yaz ey kalem! ben de göreyim.