Gece de gün de çok yorgundu…adam da…
Sırtında taşıdığı yüklerin izleri ve ağırlığı yormuştu onu, hamalıydı bu eksik hayatın…
Şikayet etmişliği varmıy dı? Vardı elbet, ama vazgeçmemişti. Hem de hiç bir şeyden.
Soluklanmak için oturmuştu bu mekana, “azıcık nefes alsam iyi olur” diye düşünerek.
Bir çay aldı ince belli bardakta eline ve 23 yıllık zarar veren dostunu, sigarasını…içine derin bir nefes ile çekti dumanı, gözüyle baktı bir an yüreğine. “Ne çok yaşanmış, ne çok şey yaşamışsın be” dedi..
Efkar mıydı bu? Kasvet mi? Yorgunluk mu? Hayat mı yoksa?
Sonra….Karşı masada oturan insana ilişti gözü, renkleri bol ama siyahı seven bir duruşu vardı karşısındakinin.
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




“ÖYLE GÜZEL GELDİN Kİ BANA SEN, BİR BİLSEN.! ! ! ” diyen yürek...
“KEYFE KEDER” olsa da... yazmalı...
Ben... Masal mı okudum, yoksa ayakta rüya mı gördüm...
Muamma kere muamma...
E, akıl da akıldan üstün değil mi...
Öptürür işte böyle bükemediğini...
Güzeldi...
Tebriklerimle...
İkiniz de ukalasınız işte :)
Teşekkür ederim yorumlarınız için
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta