Yaylalar Şiiri - Hüseyin Özçelik

Nerede kaldı senin o güzelliğin
Solmuş çiçeklerin gülün yaylalar
Ne mor sümbülün ne ince telin
Susmuş konuşmuyor dilin yaylalar

Suların çağlayıp buz gibi akmaz
Keklikler küsmüş yüzüne bakmaz
Taşların yok sitem bırakmaz
Yaş dolar gözlerin akar yaylalar

Dağlar sıra sıra sen zirvesinde
Garip kaldın dünyanın sen hilesinde
Sevdalı gönüller sen çilesinde
Desenlerde süs olan yaylalar

Ne yükseğin var ne de enginin
Kalmamış fakirin nerde zenginin
Solgun bak yüzün solan renginin
Hayaller umudu gömmüş yaylalar

Melemiyor artık koyun kuzular
Meramın dert olmuş artan sızılar
Gönül sevdiğini şimdi arzular
Uykular tutmuyor gözüm yaylalar

Hüseyin’im kalmadı yaylada insan
Ne sitem anlatır hâl ile lisan
Hayal olmuş artık dağlarda duman
Her yeri merak sarmış yaylalar
Canım yaylalar