Sesimi hüzün boğuyor yavrum,
Başparmağımdan tutmalıydın,
Küçücük elinle kalbime derman vermeliydin,
Kucağımı öksüz bıraktın yavrum.
Yüzlerimi tırmalamalıydın,
Gözlerimi tebessümle doldurmalıydın,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Sevgili Veysel bey,
Bir an evvel dileğinizin geçerkleşmesidir içten dileklerim..
hüzünlü bir şiirdi..
üzüldüm..üzüldüğünüze..
herşeyin hayırlısı demek düşer bize ...
Sevgiler saygılar,
behruz dijurian
Sevgi, duygu, özlem yüklü bir şiir olmuş. Tek kelimeyle muhteşem. Tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta