Uzayan geceler varmaz sabaha
Sürükler bahtımı çıkmaz yollara
Her nereye baksam karadan kara
Yavaşça ölürüm her yokluğunda
Hatıran kurulur geçer karşıma
O eski günleri yaşatır bana
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Yüreğinize sağlık şiirinizdeki emeğinizi kutlarım duygu ve düşüncelerinizi yüreğinizi ve yürek sesinizi yansıtan kaleminizi candan kutlarım.Saygı ve sevgilerimle.
insan umudunun söndüğü, buza döndüğü mevsiminden çıkabilmesi için illaki sevgilinin yarasından öpmesi gerekir... Her yokluk hançerken bu mümkün olur mu bilmiyorum ama şiir ölü umutlar toprağında can çekişiyor...
harikaydı...
saygılar...
Umudu tükenmişse, yavaşça ölür umudu aşılayan o hisler, anlamlı ve güzeldi şiir canı gönülden kutlarım saygılar...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta