Yavaş yavaş ölüyorsun karanlıklarda,
Yavaş yavaş tükeniyor kalbim bu ağrılarla,
Yavaş yavaş ateşe verdim zindanı zor da olsa,
Yavaş yavaş yok oluyorsun farkına varmasan da.
Vedalar; zamanlar doğururdu eskiden,
Normali budur, değil mi?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta