suskunluğun pişmanlığına kapıldık
bir sözcük dahi kurtaramadan yıkıldık
artık dönüşü olmayacak bir öykünün içindeyiz
şimdi yaz desen ne yazar, yastayız
sonra
'ölen öldü, kalan sağlar bizimdir' dendi ya
işte o kalanlar da öldü
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




"Kalanlar da öldü!"
Bu kadarına kim dayanabilir ki?
Depremden kurtulan,
"İhmalden",
Ondan kurtulan, "tepkiden!"
Tebrikler anlamlı şiire,
İbrahim Kardeşim.....
Bundan sonra da çocuk- genç- yaşlı, eceli dışında ölümler olmasın. Mutlu, huzurlu bir yaşamı hak ediyor benim insanım. Duyarlı yüreğin var olsun.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta