Nihal'im Yaşım Yok

NİHAL’İN GÖLGESİNDE ÇOCUKSUZ ÇIĞLIK

Yaşım yok benim, Nihal’im.
Doğmadım bir takvime,
zaman bana uğramadı hiç.
Gölgemde bile eksik
bir çocukluk kaldı.

Sessizlik kulakları sağır ediyor,
çığlıklarım yankısız.
Duymuyorlar.
Duymak istemiyorlar.
“Deli” diyorlar.

Ben değilim.
Ama soruyorum Nihal’im:
Beni tekmelerken insanlar,
akıl kimin tarafındaydı?
Kalleşlik edenler mi,
kuru ekmeği bile çok görenler mi?

Beni tanımadan vurdular.
Ne sözüm vardı,
ne suçum.
Sadece vardım.
Ve var olmak,
bazılarına batıyor demek ki.

Vurdular beni Nihal’im.
Hem de hiç tanımadan
en çok da içime.
Yaşım yok benim,
yaşamadım.
Yaşamadım ki yaşım olsun.

Sessiz çığlıklar atıyorum,
kulakları sağır edercesine.
Duyulmaz.
Duymuyorlar.

“Deli” diyorlar bana.
Ama sor:
İnsanlar vururken
akıllı mıydı?
Kalleşlik yaparken
sağduyulu muydular?
Beni tanıyorlar mıydı ki
bu kadar kolay vurdular?

Vurdular beni, Nihal’im.