Yasemin Üzüm Şiirleri - Şair Yasemin Üzüm

Seni kaybettim
Seni kaybettiğim o ana kadar olan yaşamımı kaybettim

Orda o anda sende kilitli kaldım
Yıllarca anahtarı aradım ben kendimi bulabilmek için
Mahallemi değiştim herzaman gittiğim hastaneyi

Gündüzleri derdin olayım
geceleri uykundan uyandıran kabusun
canını acıtan pişmanlığın
adamlığını sorgulatan soruların...

Gözlerinde hüznün dilinde adım

Çocukluğum Kalemim acemi olabilir
Çizgilerin düzensiz

Gözlerim okadar yorgun ki o kadar çok tablo
Fragman gördüki dizelere sığmaz

Göğe baktım bu gece kalbimle ruhumla!
Uzaklarda yanan evlerin lambaları,
birde doğanın fısıltısı;
Uzaktan ta uzaktan gelen uğultuları duydum,
Bu gece 🌙 ağaçlar sanki birbirine küsmüştü Tüm Yıldızlar geceye ay gökyüzüne küsmüştü sanki
Göğe baktım bu gece ay yüzüme gülsün yıldızlar parlasın bana diye, ne yıldız ne ay ne rüzgar hepsi hapsetmişti sanki kendini geceye

Hergün bir dize çıkmıyor insandan
Hergün aynı olmuyor insan
Hergün kendisine olamıyor insan
Bazen bir filmin içindeymiş gibi
Bazen bir kuyunun dibindeymiş gibi
Bazen sanki bahar gelmiş gibi

geçmişin neyse geleceğin odur

hayallerin ne kadarsa dünyanda okadar

SÖZ BİLENE CÜMLE DİNLEYENE KURULUR

Görmeyen gözlerindeki perde miyim?
Ellerinde nefret ettiğin nasırlar mı yoksa?
İçinde gizlice yaşattığın bir hasret miyim.
Yoksa terk edip gittiğin biri miyim senin için?

VİRAN OLMUŞ
her zerresi kömür karası bir kalp
nasıl olduda sızladı?

Nasıl bir histi bu:
gözlerimde tek bir zerre yaş imaresi olmadan