- sıfır noktasında bir hüzün kütüphanesi -
…
mürekkebi kurumuş bir sessizliğin ortasındayım.
içime vurduğum mühürlerin pası ağzımda.
yırtılmış sayfalardan dökülen o kör harflerle.
mermer soğukluğunda donuyor bütün düşüncelerim.
Ne zaman İstanbul giyinse yüreğim ve seyrine dalsam tüm heybetiyle yalnızlığımın, mecalsiz bir dilencinin kirlenen sakallarının rengine bulanır düşlerim. Şimdi hangi iskeleden atsam sevdayı, hangi köprüden itsem, kanadında onlarca kesik uçamıyor eskisi gibi!
Ne zaman İstanbul giyinse yüreğim, sen düşüyorsun yüreğimin yanı başına. Miras bıraktığın bu yalnızlıkla hangi sahilinde yeniden dirilsem olağanca gücümle yine sevda düşüyor sevdanın yanı başına tökezliyorum! Sevgilim mi İstanbul oldu, İstanbul mu sevgilim bilmiyorum. Ey yalnızlıklar şehri, düşlerimi geri ver!
Manzaranın sırrında kaybolurken tüm yalnızlığımla bir martının kanadına takılıyor gözlerim. Sonra bir çocuk koşarak geliyor ve simit atıyor martılara. İşte o an çocukluğuma dönmek istiyorum ama… Çocuk sesimle çağırıyorum beni gelmiyor!
Ne zaman İstanbul giyinse yüreğim, aldanmış bir aşığa takılıyor gözlerim. Soluğu gözyaşı kokan, unutulmuş saatlerde yalnızlığın eşiğinde kaybolan.
Ne zaman İstanbul giyinse yüreğim, sus diyorum yüreğime sus! Sen incindin kimse incinmesin! Oysa ne günahı vardı ki İstanbul’un onca şaire ayıp olmaz mıydı şehr-i sevdayı suçlamak?
vuslatın şulesi
/ neden çatlar zamanın aynası insanın avuçlarında?
yalnızlığın göğsüne sızan bir ay ışığı mıdır dualar?
İmdadına yetişir mi tanıdık bir ruhun sesi?
bir resim neden ağlar insanın içinde?
Nâ-merd kalabalıklar içinde,
Kimsenin görmediği, ruhu ser-sebîl biriyim ben.
Mürekkebi sînemden geçirdiğimden beri,
Kelâmım nâra atar zihnimde,
Lâkin kimseler işitmez sesimi.
Soluğun zihnimize dokunduğunda,
Bir gazel-i aşk olurdu ömrümüz,
Sanki fanilik mahvedilmemiş,
Zaman, ebediyetle mühürlenmişçesine…
⸙ ⸙ ⸙
Mahın titrek sureti nehrin mehtabına düşerken,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!