Karanlık, sonu olmayan bir tünelde yürüyorum.
Hiç ışık yok ama yine de ilerliyorum.
Yerler sert çakıl tabanları yok artık ayakkabılarımın.
Kanıyor ayaklarım yine de yürüyorum.
Dudaklarım çatladı susuzluktan.
Hiç suyum yok yine de ilerliyorum.
Nefesim sayılıdır, sona yürüyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta