Ey beni unutmayan zaman,
bana her saniyede ondan bir iz bırak!
Bir koku, bir rüzgâr soluğu,
Ya da bir kuşun aniden yükselen kanadıyla
o gülüşünü taşı gökyüzüme.
Ben onunla yaşamadım
ama onunla yaşar gibi ölümsüzleştim.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta