Düşünmüyorum eskisi gibi yaşanmamışlıklarımızı,
Zor oldu unuttum belkide,
Ama ben en çok yaşanmamışlıklarımızı özlüyorum...
Hep eskiden yaptığım gibi umutlarımın içinde hayal dağlarında.
Ümitlerimi yeşertiyorum...
Ama nadirde olsa anımsadığım günlerden insanları görüyorum,
İşte o zaman soruyorum.
Gerçeğe inat.
Sıkılıyorum
Uzaklara tutunup kalıyorum.
İçimde kıpır kıpır bir çocuk vardı
İçimdeki gıybetini paylaşıyorum tanıdık tanımadıklarım insanlara
Dolaştığım yerleri bakmadan geçiyorum
Yaslanıyorum sandalyeme oturmak bile istemiyorum.
Öylesine yaşanmışlıkları düşünüyorum
Sonra düşünüyorum iki bakış arası uzakta olsan görürdün diyorum.
Anılar ve yaşanmamışlıkların avuntusu
Biliyorum ama bilmemezlikten geliyorum
Kayıt Tarihi : 8.4.2016 16:29:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!