Yaşanmamışlık Şiiri - Namık Ant Benson

Biz bir adı olmayan hikâye,
Başlamadan bitmiş bir cümleyiz.
Ne sen bana tam geldin bir gün,
Ne ben sana doğru bir yeriz.

Söz söyledik, anlam tutmadı,
Bakışlar hep yolda kaldı yarım.
Aynı yerde durduk sanırken,
Meğer bambaşka yöne bakarım.

Ne kavga ettik, ne barıştık biz,
Arada kaldı bütün hâller.
Sevda dedik, içi boş çıktı,
Sustu diller, yoruldu eller.

Yan yana çok, birlikte hiçtik,
Zaman bile bizi tanımadı.
Bir iz kalsın istedik belki,
Ama günler adımızı almadı.

Şimdi geriye ne kaldı dersen,
Bir eksiklik, bir tuhaf sızı.
Yaşanmamışlık çıktı adımıza,
En anlamsız aşkın en ağırı.