Yaşamda ancak yüksek bir fikir ve ulaşılmazlıkla kendine ulaşabilir insan.
Çünkü insan yüce bir o kadar derin, dipsiz ve bucaksızdır.
Her ne kadar zemine bağlı olsada varlık, varlık bir o kadar bağımsızdır.
Yüce bir düşünceyle özgürlük doğar,özgürlük ile ruh yücelir.
İnsan yaşarken kendi ruhuna dokunduysa eğer, yaşam artık başka bir diyardan izlemek gibidir kendini.
...Uçurumun en kenarında açan bir çiçek duyuşuna iklimsiz kalır artık.
Yüksek fikirler değil, o fikirlere varmadan önceki yaşadıklarıdır asıl insanı yücelten.
Yıllar bir gözyaşı olup da kaymış
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;
Devamını Oku
Nurlu ihtiyarın yanaklarında.
Yapraktan saçını yerlere yaymış,
Sonbahar ağlıyor ayaklarında.
Süzüyor ufukta bir kızıl yeri,
İçi karanlıkla dolu gözleri;




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta