İnsan arınmak istese de
kolay arınamıyor acısından.
Yüreği tek tabanca
hüznün kıskacında geziniyor
yaşamın kıyısında.
Bir arpa boyu yol bile
gidememek mutluluk için
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Soluk alıp vermenin yaşamsal tanımıyla sürüyor günler...Adına yaşam,dediğimizi özleyerek geçiyor aslında...Hüzünlü dizelerdi,ama güzeldi...Saygılar sayın şair...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta