Beynimde zincirleme bir kaos ve bütün umutsuzluk arabalarını uçuruma sürüyorum.
Kaldırımsız yollarda, yol kavgası yapıyorum kesiştiğim hecelerle.
İzinsiz giriyorum soytarılar karargâhına...
Ne varsa, döküyorum ağza alınacak, alınmayacak cümleleri mısralara.
Yurtsuz olmayı seviyorum, aidiyetsiz duygularda.
Yaşamak savaşı; yalansız, orda, burda, şurda...
Ve kusursuz bir çocuk gülüşüne konmayı düşlüyorum;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta