Yaşamak Şiiri - Hamdi Bağcı

Geldi yine hülyalarım,
Dağlara götürdü beni.
Dünyadan uzak, kendime yakın,
Yaşamak zor dedi biri.

Hani dağları vardı memleketin,
Çiçeklerle dolu düzlükleri…
Bir ev kurardık, kalırdık orda,
Meğer anlatmak bile zormuş seni.

Elimizde değilmiş dünya, sevda kuşu uçarmış,
Savaşlardan, kavgadan huzur bize varmazmış.
Sandım ki sevdam gerçek, meğer hepsi yalanmış;
Bu gönül dağlara gider,
Dağlar bile bize kalmazmış…

Soğuk suyundan içmeyi,
O balları tatmayı isterdim.
Bir Temmuz gölgesinde
Dağlarda yaşamayı beklerdim.

Bir çeşme başı vardı,
Güneş bile yakmazdı bizi.
Bir bardak çay dünyaya bedeldi,
O günler sadece bir rüya imiş.

Elimizde değilmiş dünya, sevda kuşu uçarmış,
Savaşlardan, kavgadan huzur bize varmazmış.
Sandım ki sevdam gerçek, meğer hepsi yalanmış;
Bu gönül dağlara gider,
Dağlar bile bize kalmazmış…

Dünya sürgün yeri derler,
Eskir insan yaşarken.
Kimse kimseye dost değil,
Düşman gibi bakar herkesten.

Kafka’nın böceğiyiz sanki
Kentlerin soğuk taşında;
Hayaller pazar yeri, kirlenmiş
Ağlamak zor sonunda…

Dağlarda kurduğum bütün düşler
Bir ömrüme azmış,
Ben sandım ki sevda gerçek,
Meğer bir kuşmuş, uçup gitmiş,
Gerçek bu heyhat;
Zaman dediğin bir yalanmış...