Yaşamaktan vazgeçtiğin andır, aslında en çok yaşaman gereken vakit.
Düşün ki;
Geceyle gündüzün sessiz geçişine en yakın olduğu anındaki, gökyüzünün o uçsuz bucaksız karanlık isliğini...
Düşün ki;
Bir nar tanesinin olgunlaşmaya en yakın zamanında, acıtan ekşisini.
Sonra;
Yağmur öncesi çekilmez sıcağı ve nemi, toprağın çatlayan yüzünü.
Gönlümün maviliği gitmesin gökyüzünden
Kuşların gülücüğü eksilmesin yüzünden
Kar yağsada bu sessiz vadiye, gün bitmesin
Yapraklar üşüse de, çiçekler üşümesin
Devamını Oku
Kuşların gülücüğü eksilmesin yüzünden
Kar yağsada bu sessiz vadiye, gün bitmesin
Yapraklar üşüse de, çiçekler üşümesin




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta