Yaşamaktan vazgeçtiğin andır, aslında en çok yaşaman gereken vakit.
Düşün ki;
Geceyle gündüzün sessiz geçişine en yakın olduğu anındaki, gökyüzünün o uçsuz bucaksız karanlık isliğini...
Düşün ki;
Bir nar tanesinin olgunlaşmaya en yakın zamanında, acıtan ekşisini.
Sonra;
Yağmur öncesi çekilmez sıcağı ve nemi, toprağın çatlayan yüzünü.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta