Yaşama Dönüş Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Bir avuç toprak tuttum avucumda
Yağmurun ilk damlasını bekleyen
Bir dağ yamacı gibi
Küllerimden kokusu tüten
Bir Menekşe sabahına uyandım
Öyle sessiz
Öyle diri
Öyle susmalara inat

İnce bir çizgi çizdim alnıma
Gökyüzü hatırlasın diye
Bir çocuk gülüşü koydum
Kırık aynaların ortasına
Öğrendim ki
Ölmek de yaşamanın yoludur bazen

Ama ben
Kırılmadan
Dağılmadan
Yeniden doğanlar
Kervanına karıştım