Yaşam
Yaşam, bir trajedi olmadığı gibi bir komedi de değildir. Yaşam, tüm evrensel evrelerini içerir. Kimi hüzne dalar, takılı kalır; kimi aşka düşer, tıkılı kalır; kimi hayret içinde, şaşa kalır; kimi aval aval, baka kalır; kimi de hayatın her aşamasını gerektiği şekilde yaşar! Kimi aptal olduğundan neşelidir, deliye her gün bayram! Kimi şuurlu neşelidir, arifte gam olmaz! Kimi akışa bırakır, kimi yokuşa çeker! Sonuçta; “Su akar yolunu bulur! ”
"Kader ilim nevindendir. İlim maluma tabidir." (Yirmi Altıncı Sözden)
Demek ki olanı bilmek var. Yani kaderi bilmek malumu bilmek aslında.
Soyutta, ilmen varlığı kader; somuta çıkması ise kaza...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta