Yaşam Kavgası

Bilmediğim, adını bile duymadığım bir öykünün uzak köşesinde,
Göz alabildiğince uzanan yalnızlığımda hayata tutunurken,
Ufukta umudu besleyen göçebe kuş seslerinde
Yiten hayallerimi besliyorum yarınlara dair.

Bazen "Ne işim var burada?" diyorum,
Elimde bir sigara, ufka dalıyorum.
Oysaki yaşam kavgası değimliydi?
Yeni umutlar beni buraya getiren,
Olanaksız hayallerin peşinden sürüklemiş ömrümü.

Hayatın fırtınasında kuru yaprak misali,
Hayallerim benden uzaklaştı, vermiş.
Bir avuç yeşile hasret ömrüm,
Bir sıcak gülüşe, yalnızlığım dudağımda ıslığım.

Günü gelir de hayatı savururcasına harcarım umuduyla.
Habire erteliyorum mutluluk denilen duyguyu yarınlara.
Hayali mutlulukları giyiyor, hayali sevgilere bel bağlıyor,
Hayal kırıklıklarımı avutuyorum.

Bir başıma olsam kolay, gündüzüm gecem,
Geleceğe dair düşüncem.
Ne var ki umudu yıllarca uzağa,
Ertelediğim mutluluğuma bağladım.

Mutlu musun? Evet.
Ne kadar da büyük bir yalan, kendime söylediğim.
Aslı olmayan acıyı geçici erteleyen ben.

Bir gün buralardan, yabancı olmaktan kurtarırsam yüreğimi,
O gün gülecek gerçekten,
Yüreğimin en dertli, kederli, kuraklığında,
Güneş yeniden.

Yeniden yeşerecek vadilerim, kırlarım.
Ruhumun derin, kurak çatlaklarında
Boy verecek, filizlenip tüm hayallerim.

Oysaki şimdi acıları gömmeli,
Yeniden ertelemeli hayalleri.
Dışarıda beni bekliyor yaşam kavgası.

Yabancı olduğum bir dünyanın kazanında,
Kepçe misali bir ömrü harcamaktan bıksam da,
Nafile, bu benim kavgam.

( Ozan Firari/ Zöhre Eylem Yıldırım/02/07/2008/izmir