Yaşam formu. Şiiri - Tuncay Aytaç

Kuğu sessizliği bazen.
Hüzün bulutlarının yağmura dönüşüm anında.
Kozmopolit yaşam,
Gün eğrisine saplanan kızıl ok,
Akşam üzerlerinin
Soyluluğuna sığınan mazi kalıntısı.

Sessiz bir iç çekiş,
Yumruların boğazda biriken kalıntılarında
An be an, vurgun yeme
Zaman tünelinde.

Anımsamak istenmeyen ne çok şey var,
Kapalı kapılar ardına gizlenen yenilgilerde
Kendini sorgulayabilme cesareti.
Esir alınan duygular yumağında,
Birbirinden kopuk anektotlar.

Ben demek usanç dilimde,
Harman yerinde oynayan köy çocugu düşleri.
Toprak kokan, yağmura hasret göz pınarları.
Yıldız ışıklarını kör eden sokak lambaları da yok,
Mazinin detaylarına gizlenen mor ışıklar,
Gökyüzüne aşina bakışlar.

Ne çok kalkışma var yürek derininde,
Kesif bir hasret kokusu ve ulaşılamayan yıldızlar.
Düşlerden düşmenin ilenciyle,
Hayallere küsme ezikliği,
Kırık dökük pencere sessizliği
Hem ezik hem de mağrur.

Mağduruyet kokan dünya,
Mağrur olmaya calışan biçare,
Yürek devinimleri.
Çınlayan kulaklarımda
Geçmisten gelen kaotik lir seslerine karışan
Ritüeller bütünü, kendi mitinde esrarlı.

Kabararak mayalanan duygular,
Birer mozayik görünümü,
Her renk kaygılı bekleyiş içinde.
Kriminal bir incelemenin sonuçsuz kalan
Tarafında esrara bürünüp;
Gözlerde muamma olan taşam kesiti.
İnsanın cüce kalmış kişilğinde hayat bulan,
Asağılık duygusu.

Mavi gök, sevgi tohumlarini serpmiş göğün alnına,
Kırağılara evrilen nemin şafakta,
Menevişlere evrilme hali,
Gül goncaları üzerinde.

Aferin soytarısına bürünen kıt akıl,
Aferin budalası sözcükler kendi aleminde.